Za przejazd autostradą, po dostosowaniu jej do poboru opłat, pobierane są bowiem opłaty za przejazd. Wynoszą one teraz:

Powyższe stawki dotyczą opłat za przejazd autostradą, jakie może pobierać: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad bądź - zgodnie z ustawą o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia – drogowa spółka specjalnego przeznaczenia (na warunkach określonych w umowie określającej zakres i warunki przygotowania lub realizacji przedsięwzięcia drogowego zawartej z ministrem właściwym do spraw transportu) lub wykonawca, któremu drogowa spółka specjalnego przeznaczenia umownie powierzyła eksploatację drogi i pobieranie opłat.

Opłatę za przejazd autostradą ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu. Kwotę opłaty za przejazd autostradą zaokrągla się w ten sposób, że końcówkę kwoty wynoszącą mniej niż 5 groszy pomija się a końcówkę kwoty wynoszącą 5 i więcej groszy podwyższa się do pełnych dziesiątek groszy. 

Podstawa prawna: rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie stawek opłat za przejazd autostradą (Dz.U. z 2012 r., poz. 467).

Również banki, na żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego, są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji o zdarzeniach stano­wiących podstawę do skorzystania przez podatnika z ulg podatkowych, jeśli zostały wykazane w deklaracji złożonej przez podatnika.

Zasadę tę stosuje się również do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych i dobrowolnych funduszy emerytalnych, w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emerytalnych i indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego, oraz do domów maklerskich, banków prowadzących działalność maklerską, towarzystw funduszy inwestycyjnych i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych. 

Na mocy art. 293 § 2 pkt 5 Ordynacji podatkowej, np. informacje uzyskane przez organy podatkowe z banków są objęte tajem­nicą skarbową.

Zmiany w procedurze cywilnej, jakie weszły w życie 3 maja 2012 r., polegają w szczególności na:

• zniesieniu odrębności postępowania w zakresie rozpoznawania tzw. spraw gospodarczych,
• wprowadzeniu mechanizmów mających sprzyjać sprawnemu przeprowadzeniu i przyspieszeniu postępowania we wszystkich sprawach cywilnych (ustawa wprowadza np. możliwość dyscyplinowania stron oraz uczestników postępowania poprzez nałożenie na nich obowiązku składania określonych pism przygotowawczych, jak również przyznanie sądowi uprawnienia do pomijania twierdzeń i dowodów spóźnionych oraz tych, które powoływane są jedynie dla zwłoki),

• uporządkowaniu regulacji dotyczących udziału organizacji społecznych w postępowaniu cywilnym, 
• wprowadzeniu zasady, że wniesienie apelacji do sądu drugiej instancji uważane będzie za czynność w pełni skuteczną,
• poszerzeniu katalogu rozstrzygnięć podlegających zaskarżeniu w trybie zażalenia (stronom i uczestnikom postępowania przyznane zostało prawo do wniesienia zażalenia na orzeczenie sądu drugiej instancji uchylające wyrok lub postanowienie co do istoty sprawy),
• wyłączeniu spod kognicji Sądu Najwyższego rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów procesu zapadłych po raz pierwszy przed sądem drugiej instancji (postanowienia tego typu mają być rozpoznawane przez inny równorzędny skład sądu drugiej instancji),
• wydłużeniu do 2 tygodni terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego (obecnie jest to termin tygodniowy),
• rezygnacji z zabezpieczenia roszczeń pieniężnych w sprawach o należności wynikające z naruszenia: autorskich praw majątkowych, praw pokrewnych i praw do baz danych, autorskich praw osobistych, patentu lub dodatkowego prawa ochronnego na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, prawa ochronnego na znak towarowy, prawa z rejestracji oznaczenia geograficznego, prawa z rejestracji topografii układu scalonego lub też wyłącznego prawa do odmiany rośliny,
• przyjęciu, że zabezpieczenie roszczenia, polegające na zakazie  publikacji, może być orzeczone maksymalnie na rok, ale przed upływem tego okresu uprawniony może żądać przedłużenia zakazu (jednak na okres nie dłuższy niż rok),
• zwiększeniu uprawnień referendarzy sądowych, poprzez umocowanie ich do rozstrzygania kwestii zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej oraz dokonywania czynności procesowych w ramach procedury wyjawienia majątku (z wyjątkiem stosowania środków przymusu),
• podniesieniu progów kwotowych grzywien, jakie mogą być wymierzane przez organ egzekucyjny,
• nałożeniu na komornika obowiązku publikowania określonych informacji również na stronie internetowej Krajowej Rady Komorniczej.

 Tylko zmiana wdrażająca art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/52/WE Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 21 maja 2008 r. dotyczącej niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (problem zgody obu stron biorących udział w mediacji na wystąpienie do sądu z wnioskiem o zatwierdzenie ugody zawartej przed mediatorem) już obowiązuje.

315 kg śmieci wytworzył średnio każdy Polak w 2010 roku. Większość z zebranych w tym czasie ponad 10 mln ton odpadów komunalnych pochodziło od gospodarstw domowych – wynika z danych GUS. Właściciele domów jednorodzinnych lub letniskowych muszą sami podpisywać umowy na odbiór odpadów, za mieszkańców bloków robi to spółdzielnia bądź wspólnota. W ten sposób mogą negocjować warunki i wybrać najkorzystniejszą ofertę.

Jednak od połowy 2013 roku usługodawcę wybierać będzie gmina, a nie mieszkańcy. Warto pamiętać, że w tej sytuacji prywatni właściciele mają pewne uprawnienia konsumenckie. Od wielu lat UOKiK szczególnie przygląda się działalności gmin i spółek komunalnych. Bezprawne działanie gmin najczęściej polega na wykorzystywaniu przewagi na rynku gospodarowania i unieszkodliwiania odpadów. Prezes Urzędu prowadzi obecnie 16 postępowań dotyczących naruszania zbiorowych interesów konsumentów w tym sektorze.

1 stycznia 2012 r. zmieniła się ustawa o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Za odbiór śmieci odpowiedzialne będą gminy, które na podstawie przetargu wybiorą przedsiębiorców wywożących odpady. Konsumenci za te usługi uiszczą opłaty narzucone przez gminy. Właściciele nieruchomości stracą zatem możliwość wyboru firmy zajmującej się wywozem śmieci. Będą skazani na tę, którą wybierze gmina. Według UOKiK, ograniczy to konkurencję na rynku, co w rezultacie może doprowadzić do podwyżki cen.

Do końca 2012 roku rady gmin są zobowiązane podjąć uchwały w sprawach: wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, terminu, częstotliwości oraz trybu uiszczania opłaty, a także sposobu i zakresu świadczenia usług oraz poinformować o tym konsumentów. Obowiązkiem wszystkich konsumentów będzie uiszczanie takiego „podatku śmieciowego” na rzecz gminy.

Każdy właściciel nieruchomości powinien pamiętać o rozwiązaniu dotychczasowej umowy do końca czerwca 2013 roku, żeby nie płacić podwójnych opłat za wywóz odpadów – jednej na rzecz gminy, a drugiej – z tytułu dotychczasowej umowy.

Coworking (od ang. „pracować razem”) jest młodą ideą, ale dynamicznie się rozwijającą. Pozwala wyciągać ludzi z domów, kawiarni i spotykać się na wspólnie dzielonej przestrzeni do pracy, co przynosi wiele korzyści tak ekonomicznych, jak i społecznych. Wspólna praca jest bardziej wydajna i kreatywna, ale też  przyjemniejsza i mniej stresująca. Daje większą mobilizację, elastyczność oraz możliwość zawierania i kultywowania znajomości, porównywania z efektami pracy kolegów, dzielenia się doświadczeniami, a także liczne oszczędności dla firm i osób samozatrudnionych. Coworkerzy pracują obok, ale niezależnie od siebie.

Na rynku obserwuje się nowe usługi w postaci udostępniania przyjaznej przestrzeni do wspólnej pracy wraz z niezbędną infrastrukturą biurową, zwłaszcza dostępem do Internetu. W dużych miastach powstaje coraz więcej rozmaitych pracowni coworkingu, oferujących różne opcje wynajmu miejsc przy biurkach lub całych pomieszczeń biurowych, wraz z możliwością korzystania z urządzeń biurowych (takich jak drukarka, skaner) czy np. ekspresu do kawy, a także wspólną recepcję. Takie usługi kupują tak same osoby chcące pracować w towarzystwie, jak i zatrudniające ich firmy.

Coworking jest szczególnie polecany jest dla: przedstawicieli wolnych zawodów i tzw. freelancerów – architektów, dziennikarzy, programistów, PR-owców, szkoleniowców, tłumaczy, ludzi sztuki, pisarzy, poetów, muzyków, grafików itd.

Nowelizacja z dnia 19 sierpnia 2011 r. ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw ma ułatwić uzyskiwanie wykształcenia zawodowego i zdobywanie nowego zawodu oraz zharmonizowanie systemu kształcenia zawodowego z rynkiem pracy. Ustawa, co do zasady, wejdzie w życie z dniem 1 września 2012 r.

Wówczas zniknie klasa pierwsza, a w latach następnych kolejne klasy dotychczasowego 3-letniego liceum profilowanego dla młodzieży, 2-letniego uzupełniającego liceum ogólnokształcącego dla młodzieży, 3-letniego technikum uzupełniającego dla młodzieży, zasadniczej szkoły zawodowej dla dorosłych, technikum dla dorosłych, liceum profilowanego dla dorosłych oraz uzupełniającego liceum ogólnokształcącego dla dorosłych. Klasy dotychczasowego technikum uzupełniającego dla dorosłych zostaną zaś zlikwidowane od 1 września 2013 r.  

Po reformie będą następujące szkoły ponadgimnazjalne: 

• 3-letnia zasadnicza szkoła zawodowa, której ukończenie umożliwi uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających kwalifikacje w danym zawodzie oraz dalsze kształcenie począwszy od klasy drugiej liceum ogólnokształcącego dla dorosłych; 
• 3-letnie liceum ogólnokształcące, którego ukończenie pozwoli uzyskać świadectwo dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego; 
• 4-letnie technikum, którego ukończenie umożliwi uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających kwalifikacje w danym zawodzie, a także uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego; 
• szkoła policealna dla osób posiadających wykształcenie średnie, z okresem nauczania nie dłuższym niż 2,5 roku, dająca możliwość uzyskania dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających kwalifikacje w danym zawodzie;
• 3-letnia szkoła specjalna, przysposabiająca do pracy dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, której ukończenie pozwoli uzyskać świadectwo potwierdzające przysposobienie do pracy.  

Jakość wędlin o tej samej nazwie, ale pochodzących od innych producentów, może się różnić. Dla wędlin standardy określa za każdym razem producent. Oznacza to, że sam ustala ich skład i deklaruje go na opakowaniu. Każdy konsument, kupując mięso i jego przetwory, powinien za każdym razem dokładnie zapoznać się z etykietą.

Wędlina pakowana i sprzedawana luzem

Nazwa rodzajowa produktu (np. kiełbasa suszona), wykaz składników łącznie z danymi dot. obecności wody, dodanych substancji dozwolonych (np. konserwantów), termin przydatności do spożycia, warunki przechowywania, zawartość netto, nazwa producenta – to informacje, które powinien znaleźć każdy konsument kupujący wędliny. Muszą być umieszczone w widocznym miejscu – na etykiecie, gdy produkt jest zapakowany, a gdy kupujemy luzem – na wywieszce zawierającej nazwę wędliny i jej skład. Sklep nie może jedynie informować o rodzaju wędliny oraz cenie. Żeby uniknąć rozczarowania zakupami, domagajmy się przedstawienia składu wędlin na wagę. Jedna z kontroli Inspekcji Handlowej wykazała, że producent deklarował na opakowaniu schabu w majeranku mięso z kurczaka.

Sprzedawcy powinni pamiętać, aby nie wyrzucać opakowań zbiorczych z chwilą wykładania wędlin do sprzedaży luzem. Na opakowaniach tych umieszczone są z reguły wszelkie informacje o produkcie w tym o składzie wędliny, terminie przydatności do spożycia i warunkach przechowywania. Pozbycie się ich może uniemożliwić sprzedawcy udzielenie właściwych informacji konsumentowi.

Data ważności

Warto zwrócić uwagę na informacje określające termin ważności środków spożywczych. Na opakowaniach możemy spotkać datę minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia. Data minimalnej trwałości dotyczy okresu, do którego prawidłowo przechowywany lub transportowany produkt spożywczy zachowuje wszystkie swoje właściwości. Na produktach znajdziemy więc napis: „najlepiej spożyć przed …”. Jest on np. na mleku UHT, majonezach, żywności w puszkach, bakaliach, mrożonkach.

Natomiast termin przydatności do spożycia określa się wyrażeniem „należy spożyć do …” i oznacza on, że po danym dniu produkt nie nadaje się do spożycia. Znajdziemy go na nietrwałych i łatwo psujących się artykułach spożywczych, np. produktach mięsnych, sałatkach czy nabiale. Pamiętajmy o tym, że towary oferowane w przedświątecznych promocjach często mają krótkie terminy ważności.

Reklamacja

Jeśli żywność okaże się nieświeża lub niezgodna z tym, co deklaruje na opakowaniu producent, zawsze przysługuje nam prawo do reklamacji. Składamy ją u sprzedawcy. W przypadku produktów spożywczych obowiązują szczególne przepisy – żywność paczkowaną można reklamować w terminie 3 dni od chwili otwarcia, natomiast produkty spożywcze sprzedawane luzem – 3 dni od momentu zakupu. Potrzebny będzie dowód zakupu – np. paragon.

W przypadku naruszenia obowiązków informacyjnych, czy kłopotów z uznaniem reklamacji konsument może zwrócić się o pomoc do:

• Inspekcji Handlowej (której inspektoraty działają w każdym mieście wojewódzkim),
• miejskiego lub powiatowego rzecznika konsumentów (adresy dostępne na stronie UOKiK),
• organizacji konsumenckich (np. Federacji Konsumentów, Stowarzyszenia Konsumentów Polskich).

Sprzedawcy powinni pamiętać, że naruszenie wymogów prawnych dotyczących oznakowania zagrożone jest karą pieniężną. Maksymalna wysokość sankcji nakładanej na sklep to pięciokrotność wartości nieprawidłowo oznakowanego towaru, ale nie mniej niż 500 zł.

Źródło: www.uokik.gov.pl

Według art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi dla budynku lub jego części powierzchnia użytkowa. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 określa się powierzchnię użytkową, tzn. powierzchnię budynku, wyliczoną w oparciu o obmiar powierzchni po wewnętrznej stronie ścian. Ponieważ tu nie doszło do zwiększenia jego powierzchni użytkowej, więc nie ma podstaw do naliczenia podatku od nieruchomości. Jako budynek, który nie przekracza powierzchni 35 m², podlega on nadal zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Tak też orzekł WSA w Poznaniu w wyroku z 14 marca 2012 r. (sygn. III SA/Po 994/11). Ze zwolnienia od podatku od nieruchomości korzystają bowiem budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające powierzchni ustalonych w przepisach prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą (art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, norma powierzchni wynosi do 25 m² w miastach i do 35 m² poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich.

Odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji  podatkowej.  Złożenie go może się podatnikowi opłacić, gdyż ono samo nie jest objęte żadną opłatą. Organ odwoławczy nie może zaś wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny.  

Pismo takie nie może ograniczać się tylko do stwierdzenia, że podatnik nie zgadza się z wydaną decyzją. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno:

1)   zawierać zarzuty przeciw decyzji,

2)   określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz

3)   wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

Sporządzając odwołanie warto pamiętać, że od jakości tego pisma – przedstawionych w nim argumentów i zgłoszonych dowodów – może zależeć los podatnika w postępowaniu odwoławczym, a także może mieć ona wpływ na dalszą ewentualną ocenę podejmowaną przez sąd administracyjny. Przykładowo, jeżeli odwołanie nie będzie spełniało specjalnych warunków formalnych dla tego rodzaju pisma, to wówczas organ odwoławczy nawet nie rozpatrzy go i nie będzie można się już skarżyć do innego organu podatkowego. Sporządzenie dobrego odwołania wymaga czasu i 14 dni na wniesienie takiego pisma może się okazać niewystarczające, zwłaszcza dla laika. Z racji swego doświadczenia i kwalifikacji, dobrze więc gdy odwołanie od decyzji pomoże przygotować doradca podatkowy.

Składając odwołanie od decyzji trzeba pamiętać, że wnosi się je do organu podatkowego wyższej instancji, ale za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Należy więc złożyć je w urzędzie, który wydał decyzję, albo do niego zaadresować list polecony – zachowując przepisane 14 dni od daty doręczenia.

Warto zapoznać się i zastosować do zawartego w decyzji podatkowej pouczenia o prawie do wniesienia odwołania. W art. 214 Ordynacji podatkowej jest przewidziana korzystna dla podatnika zasada, że nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia.

W czołowych europejskich firmach zaledwie jeden z siedmiu członków zarządu to kobieta.

Zmiany na najwyższych szczeblach następują powoli. Spójrzmy na skład zarządów największych europejskich spółek giełdowych: zaledwie 14 proc. członków to kobiety – w 2010 r. odsetek ten wynosił 12 proc. Z kolei tylko 3 proc. prezesów zarządu to kobiety – dwa lata temu sytuacja była taka sama.

Europejczycy są zgodni co do tego, że należy zmienić te proporcje. Prawie dziewięciu na dziesięciu uczestników przeprowadzonego niedawno badania uważa, że kobiety powinny być obecne na najwyższych stanowiskach w biznesie w takim samym stopniu jak mężczyźni (jeżeli mają takie same kwalifikacje). Trzech na czterech respondentów opowiada się za wprowadzeniem przepisów w sprawie równowagi kobiet i mężczyzn w zarządach spółek.

Umożliwienie kobietom zajmowania wysokich stanowisk stanowi dla nich zachętę do kontynuowania działalności zawodowej i pełnego wykorzystania swoich umiejętności. Pozwala to podwyższyć wskaźnik zatrudnienia kobiet.

Zwiększenie liczby kobiet na stanowiskach kierowniczych doprowadziłoby również do wzrostu konkurencyjności Europy. Z badań przeprowadzonych przez firmy doradcze McKinsey oraz Ernst & Young wynika, że firmy, w których proporcje kobiet i mężczyzn na najwyższych stanowiskach są bardziej wyrównane, przynoszą większe zyski.

W zeszłym roku Komisja zaproponowała spółkom publicznym dobrowolne zobowiązanie się do zwiększenia liczby kobiet w zarządach do 30 proc. do roku 2015 i do 40 proc. do roku 2020.

Zobowiązały się do tego zaledwie 24 firmy w całej Europie. Obecnie Komisja rozpatruje inne możliwości i prowadzi konsultacje społeczne, aby sprawdzić, czy UE może zrobić w tej sprawie coś więcej, na przykład wprowadzić parytety. Konsultacje internetowe potrwają do 28 maja. Ich wyniki posłużą Komisji jako podstawa do opracowania wniosków dotyczących wyrównania udziału kobiet i mężczyzn w zarządach firm. Wnioski mają zostać przedstawione jeszcze w tym roku.

Francja, Belgia, Włochy, Holandia i Hiszpania już wprowadziły przepisy dotyczące parytetów w zarządach firm. Tymczasem w Danii, Finlandii, Grecji, Austrii i Słowenii obowiązują przepisy w sprawie równego udziału kobiet i mężczyzn w zarządach firm państwowych.