Ustawa ta przewiduje powołanie do życia powszechnego dobrowolnego systemu oszczędzania, współtworzonego przez pracowników, pracodawców i państwo z przeznaczeniem na zaspokojenie potrzeb finansowych po 60. roku życia. Program przeznaczono dla osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę.

key-to-wealth-1057124Ustawa tworzy ramy prawne funkcjonowania powszechnego i dobrowolnego systemu oszczędzania z przeznaczeniem na zabezpieczenie potrzeb finansowych po osiągnięciu 60. roku życia. W tym celu przewiduje m.in.:

  • utworzenie pracowniczych programów kapitałowych (PPK) przez wszystkie podmioty zatrudniające dla wszystkich osób, za które odprowadzane są składki na ubezpieczenia społeczne;
  • ustanowienie minimalnej wysokości wpłat podstawowych do PPK finansowanych w wysokości min. 2% wynagrodzenia brutto po stronie uczestnika oraz 1,5% po stronie zatrudniającego.

Zgodnie z ustawą, wpłata podstawowa, finansowana przez uczestnika PPK, może wynosić od 2 do 4% wynagrodzenia, pracodawca dopłacałby od 1,5 do 4% wynagrodzenia. Maksymalna wpłata na PPK w wypadku 1 pracownika wynosi 8%. Obowiązuje też coroczna dopłata z budżetu w wysokości 240 zł, a ponadto państwo dawałoby dodatkową „opłatę powitalną” w wysokości 200 zł.

Program PPK będzie prowadzony przez Towarzystwa Funduszy Inwestycyjnych, zakłady ubezpieczeń i powszechne towarzystwa emerytalne.

Gdy pracownik osiągnie 60. rok życia, będzie mógł wypłacić zgromadzone środki jednorazowo, ale wtedy w wysokości 75% z obciążeniem podatkowym. Jeżeli zaś będzie je wypłacał w miesięcznych ratach przez 10 lat, to nie będzie to opodatkowane.