Czas upływa dla ostatniego rozdziału Steph Curry’ego w barwach Warriors

Stephen Curry naderwał mięsień skośny brzucha w pierwszej kwarcie meczu w Houston i według przewidywań Golden State Warriors może opuścić blisko miesiąc gry. Dla 38-letniego gwiazdora to kolejny epizod w sezonie, w którym problemy zdrowotne wyznaczają jego rytm, a zespół musi radzić sobie bez swoich liderów.

Pod koniec stycznia, podczas treningu w dniu wolnym w pustej hali w centrum Minneapolis, prawe kolano Curry’ego zaczęło mu dokuczać. Kilka dni wcześniej został po raz jedenasty wybrany do pierwszej piątki Meczu Gwiazd, notując średnio 27,2 punktu przy bardzo wysokiej skuteczności. Warriors mieli bilans 25-21.

Tydzień wcześniej jego partner w ataku, Jimmy Butler, zerwał prawe więzadło krzyżowe przednie. Curry, mając 37 lat, znów musiał udźwignąć większe obciążenie w schematach i na ataku. Kolano zaczęło dawać znaki ostrzegawcze.

– Wtedy zacząłem się martwić – powiedział Curry. – Po prostu nie czułem się dobrze.

Curry próbował grać mimo tego, co sam określił jako „dziwny ból i bolesność, które nie mijały”. Choć początkowo figurował jako wątpliwy, zdobył 26 punktów przeciwko Timberwolves, odpoczął w jednym meczu, a następnie zdobył 27 punktów w Utah, kończąc wyjazdową serię, i 23 punkty z Detroit Pistons po powrocie do domu.

Ból i niepokój nie ustępowały.

– Przeciwko Detroit musiałem zebrać w sobie wszystko, siedząc na stole treningowym, żeby pomyśleć: „Okej, mogę tam wyjść i zagrać dziś wieczorem” – wspomina Curry. – I przez pierwsze jakieś 25 minut po prostu udawałem.

Jego ostatnia akcja przed opuszczeniem parkietu ma w sobie coś poetyckiego. W trzeciej kwarcie Curry wyszedł zza zasłony do jeden na jeden z Ausarem Thompsonem i wykonał to, co sam nazwał „wysokim wykopem, bo w tamtym momencie bardzo bolało”. Potem zmylił rywala kombinacją zmian kierunku, wdarł się pod kosz i rzucił półhaka z faulem nad jednym z najlepszych obrońców na obwodzie na świecie. Ta akcja dała mu 23 punkty w 25 minutach.

Następnie utykając podszedł do ławki i powiedział Rickowi Celebriniemu, szefowi działu medycznego w klubie, któremu Curry ufa bezgranicznie, że opuchlizna i sztywność stały się nie do zniesienia.

– Postąpiłem rozsądnie – powiedział Curry, który opuścił następne 27 meczów. – Musieliśmy wykonać badania obrazowe.

To właśnie sprzeczność w karierze wciąż spektakularnego Curry’ego, który jest w schyłkowej fazie drogi do Galerii Sław. Na parkiecie potrafi nadal tworzyć to, co trener Steve Kerr nazywa „magicznymi” występami.

Poza blaskiem reflektorów Curry jednak ściga się z czasem i nieustannie dopracowuje plan dbania o ciało, by być na boisku jak najczęściej, dopóki starczy sił.

Dziesięć dni przed kolejnym meczem Curry rozmawiał z dziennikarzami o fizycznych i mentalnych wyzwaniach tego momentu, głównie o zarządzaniu urazem kolana, który zdominował jego 17. sezon. Warriors zakończyli rozgrywki z bilansem 37-45 i bez awansu do play-offów.

Dzień po tej rozmowie zdobył 41 punktów przeciwko Orlando Magic. Dzięki temu wyprzedził LeBrona Jamesa i Michaela Jordana pod względem liczby meczów z co najmniej 40 punktami po ukończeniu 35 lat w historii NBA. Ta seria podniosła bilans Warriors do 8-3 i pokazała, że jego gra w ataku jest wciąż na najwyższym poziomie.

– Wiem, jak bardzo jestem szczęśliwy, że wciąż mam możliwość przekonywać samego siebie, że mogę być najlepszym zawodnikiem drużyny walczącej o mistrzostwo – powiedział Curry.

Cztery dni później w Houston, podczas szybkiego przemieszczania się po boisku, Curry naderwał mięsień skośny w pierwszej kwarcie. Próbował grać z urazem przez kilka posiadań, nawet trafił za trzy punkty przeciwko Amenowi Thompsonowi, zanim krzyknął z bólu i udał się do szatni. Warriors przygotowują się na to, że zabraknie go w składzie przez blisko miesiąc.

W pierwszym meczu bez Curry’ego San Antonio Spurs wyszli na prowadzenie 18-0 i pokonali Warriors różnicą 38 punktów. Trzy noce później słabo grający New Orleans Pelicans przerwali sześciomeczową serię porażek, wygrywając z Golden State 21 punktami w poniedziałkowy wieczór. Pojawiły się pilne pytania o to, czy Warriors przetrwają nawet miesiąc bez niego, a także bardziej przygnębiające wątpliwości co do przyszłości zespołu bez niego.

Curry opuścił wyjazd, by w San Francisco rehabilitować mięsień skośny pod okiem Celebriniego. Oznacza to utratę kilku tygodni gry w karierze, w której takich tygodni nie ma wiele.

– To smutne, bo to część twojej śmiertelności – powiedział Curry o ciągłych przypomnieniach o upływie czasu. – Śmiertelność koszykarska.

Kolano, które nie chciało wrócić do formy

Badania obrazowe prawego kolana po meczu z Detroit 30 stycznia nie wykazały uszkodzeń strukturalnych. Celebrini zalecił odpoczynek. Klub oficjalnie zdiagnozował zespół bólowy stawu rzepkowo-udowego, znany powszechnie jako „kolano biegacza”, czyli problem wynikający z przeciążeń.

Curry początkowo sądził, że opuści tydzień gry. Wciąż liczył na występ w Meczu Gwiazd 2026 w Los Angeles, dwa tygodnie później, i miał plan, by w konkursie rzutów za trzy punkty zagrał razem z byłym kolegą z drużyny, Klayem Thompsonem. Nadzieje te jednak gasły, gdy problem nie ustępował.

W Los Angeles Curry sprawdził postępy w treningu. Planował wrócić do gry w pierwszym meczu po przerwie na Gwiazdy, przeciwko Boston Celtics. Po kilku bardziej intensywnych ruchach zrezygnował jednak z tego zamiaru.

– Sabrina Ionescu zbierała dla mnie piłki po rzutach – powiedział Curry. – Próbowałem przyspieszyć, ale niektóre kierunki ruchu po prostu nie działały.

Podczas tej długiej nieobecności, która obejmowała 27 meczów w ciągu 65 dni, Curry przeżył najgorszy moment w końcu marca, przez dwa kolejne dni. Pierwszy miał miejsce w Atlancie. Dzień po porażce Warriors z Hawks, która pogrążyła ich do bilansu 33-38, miał wziąć udział w scrimmage’u, by sprawdzić kolano. Klub nawet ogłosił ten plan. Do scrimmage’u jednak nie doszło.

– To był prawdziwy regres – powiedział Curry, kręcąc głową. – Nie mogłem nawet dojść do momentu, w którym mógłbym grać. Nawet same rzuty z miejsca były gorsze niż wcześniej.

Następnej nocy Warriors wygrali w dogrywce z Dallas Mavericks, co było budującym występem, ale został on zepsuty przez kontuzję Morsa Moody’ego, zawodnika czwartego sezonu. Moody zerwał ścięgno rzepkowe podczas próby wsadu, około 7,5 metra od Curry’ego, na ławce Warriors. Opuścił parkiet na noszach.

– Widziałem, jak on upada, i widziałem, jak upadał Jimmy [Butler] w styczniu. Patrzysz na kalendarz – powiedział Curry. – Potem zaczynasz myśleć o bardziej egzystencjalnej stronie tego wszystkiego. Czy będę musiał się z tym zmagać przez resztę kariery? Czy to coś, co… jak to się mówi… osłabi to, co jestem w stanie zrobić na parkiecie?

Najtrudniejszym aspektem, jak ujawnił Curry, było stłuczenie kości w kolanie, które powstało z powodu „zniszczonej” chrząstki wywierającej nacisk na niewłaściwe części stawu. Ograniczony przepływ krwi w tym obszarze spowalniał gojenie.

– To po prostu się utrzymywało – powiedział Curry. – Nie szło ani w jedną, ani w drugą stronę.

Ostatecznie Curry poczuł wystarczający postęp, by wrócić na sześć meczów między 5 a 17 kwietnia. W zwycięstwie Warriors nad LA Clippers w turnieju play-in, które przypomniało dawne czasy, zdobył 35 punktów.

Mimo to przyznał, że problemy z kolanem stworzyły dla niego „nową normalność”. Jego długie uściski z Kerrem i Draymondem Greenem w noc eliminacji w Phoenix wzbudziły wątpliwości co do przyszłości Kerra i przypomniały, jak blisko są wszyscy końca.

Lato z innym podejściem

Występy Curry’ego na koniec sezonu dały mu mentalny zastrzyk przed letnią pracą, którą musiał ułożyć inaczej niż dotychczas.

– Wyhamować ogólną intensywność – powiedział Curry. – Motywem przewodnim od Ricka było to, że każdy trening tego lata miał zostawić mnie z poczuciem, że czegoś jeszcze nie wykorzystałem, zamiast wyczerpywać wszystko do cna.

Dla Curry’ego to trudne podejście. Stał się najlepszym strzelcem na świecie i przedłużył karierę do późnych trzydziestek dzięki nadmiernemu przeciążeniu: szlifowaniu rzutu, budowaniu masy mięśniowej i nieustannemu dbaniu o formę.

W wieku 38 lat sztab medyczny wreszcie kazał mu zwolnić.

– Częściej zostaje na nogach – powiedział Kerr. – Opiera się na fakcie, że zbudował niesamowity poziom umiejętności, który go nie opuści. Potem znalazł sposób, by utrzymać naprawdę dobrą kondycję bez obciążania kolan i kostek. Jeździ na rowerze, korzysta z bieżni podwodnej. Jest kreatywny.

Curry żartował, że najlepszą letnią recepta było granie w golfa, ale przyznał, że w tym żarcie jest ziarno prawdy. Kilka wyczerpujących dni na parkiecie zastąpił lekkimi dniami na polu golfowym.

– Jest w tym element aktywnej regeneracji – powiedział Curry. – Spacer po polu golfowym w pewnym stopniu rozluźnia [kolano]. Pozwala utrzymać ciało w ruchu bez nadmiernego obciążania.

Trener Kerr podkreśla, że od strony koszykarskiej Curry nie był tak przygotowany jak w przeszłości na obóz treningowy i sparingi. Celebrini w październiku częściej wyłączał go z treningów. W drugim meczu sezonu Curry trafił tylko 5 z 15 rzutów i miał problemy w końcówce, gdy Warriors roztrwonili 12-punktową przewagę z Memphis Grizzlies.

– Prawdopodobnie nie był jeszcze fizycznie gotowy, by domknąć tamten mecz z Memphis – powiedział Kerr. – Ale korzyści długoterminowe to mniejsze zużycie organizmu. Jesteśmy z tego zadowoleni. Liga nigdy nie była szybsza i bardziej atletyczna, zawodnicy sprintują po całym boisku, pokonują ogromne dystanse.

– W porównaniu z graczami jego kalibru, jak Steve Nash czy John Stockton, którzy wciąż grali w wieku 38, 39 i 40 lat, gra jest dziś znacznie trudniejsza.

W szczytowym okresie Curry należał do liderów ligi pod względem przebytego dystansu w meczu. Dane śledzące ruch wskazywały, że w wczesnych latach trzydziestych przebiegał średnio od 2,3 do 2,6 mili na mecz.

Ten dystans się zmniejszył. Warriors ograniczają mu minuty do około 28 na mecz, nie wyrazili zgody, by grał w obu końcach parkietu w meczach z krótkim odpoczynkiem między nimi, a latem wprowadzili też filozoficzne zmiany w ataku, które odciążają go. W dziesięciu pierwszych meczach dane wskazują, że przebiegał średnio 1,9 mili.

– Częściej stoi w miejscu – powiedział Kerr. – Mniej jest schematów ruchowych, które stosowaliśmy przez lata, kiedy schodził po potrójnym zasłonięciu i biegał od silnej strony na słabą i z powrotem.

Curry przyznał, że ograniczone minuty i dni odpoczynku testują jego „dyscyplinę”, ale docenia ich skumulowany efekt. Według niego czuje różnicę po tygodniu nocy z 28 minutami w porównaniu z 32.

– Jeśli chcemy być jakimkolwiek zagrożeniem pod koniec roku, muszę być dostępny – powiedział Curry.

Po przełamaniu rdzy Curry w siedmiu meczach z rzędu zdobywał kolejno: 24, 44, 31, 34, 29, 41 i 25 punktów, co napędziło Warriors do ośmiu zwycięstw z rzędu. Średnio zdobywał ponad punkt na minutę.

Ale jak często wierzy, że może być tym zawodnikiem?

– Mam nadzieję, że co drugi wieczór – powiedział Curry. – Przynajmniej w marcu, kwietniu i maju.

Kontrakt i przyszłość

Przed sezonem Curry stanął przed decyzją kontraktową. Warriors przedstawili mu zestaw opcji przedłużenia, który sprowadzał się w zasadzie do trzech wariantów: maksymalnego kontraktu, obniżki pensji albo oczekiwania, co dawało klubowi największą długoterminową elastyczność.

Curry zdecydował się na niewielką obniżkę i podpisał dwuletnią umowę wartą 116 milionów dolarów. Dzięki temu Warriors odzyskają na przyszłe lato 10 milionów dolarów miejsca pod limitem płacowym, a Curry otrzymał opcję zawodnika na ostatni sezon.

Decyzja, jak powiedział Curry, miała przynieść jasność wszystkim zaangażowanym stronom, wyeliminować rozproszenie uwagi i zapewnić mu godziwe zarobki za grę, a jednocześnie dać klubowi, z którym chce być do swojego 20. i być może ostatniego sezonu, dodatkową elastyczność.

– Wszystko – powiedział Curry. – Zakładałem, że to będzie jeden z najważniejszych, jeśli nie ostatni, kontrakt, jaki podpiszę. Nie boję się tego powiedzieć. Ale może zaskoczę samego siebie i będę chciał grać dalej.

Gdyby okoliczności tego wymagały, Curry powiedział, że bez problemu przyjąłby bardziej uzupełniającą rolę pod koniec kariery, podobnie jak większość gwiazd w schyłkowym okresie. Być może kiedyś tak się stanie.

– Nie zraniłoby to mojego ego – powiedział Curry. – Chcę wygrywać. Cokolwiek to oznacza, podejmujesz decyzje na podstawie tego, co masz przed sobą.

Mimo to Curry wciąż ma talent na poziomie All-NBA, a jego wpływ na grę jest zbyt duży, by go marginalizować. Warriors wciąż budują zespół wokół jego umiejętności.

Skład jest jednak kruchy i osłabiony. Butler i Moody wciąż dochodzą do siebie po poważnych urazach kolan i nie są spodziewani na parkiecie przed połową sezonu. Planowany podstawowy center, Kristaps Porzingis, odsunął się od sportu, a jego kontrakt wciąż nie został przesunięty w transferze. Curry jest poza grą.

Oznacza to, że 151,9 miliona dolarów w zarobkach jest bezterminowo zamrożone, a na utrzymanie Warriors na powierzchni, dopóki gwiazdy nie wrócą, pozostaje tylko 67,8 miliona dolarów w pensjach zawodników grających.

– Drużyna musi mu pomóc – powiedział Kerr. – Jeśli poradzimy sobie w meczach i w detalach i wygramy kilka spotkań, w których go nie będzie, ustawimy się w dobrej sytuacji. Myślę, że tak zrobimy. Podoba mi się nastawienie tej drużyny. Podoba mi się energia i duch. Lubię nasz talent.

Butler i Curry w końcu wrócą. Brandin Podziemski pokazuje wyraźny postęp w czwartym sezonie. Dział zarządzania klubem wydaje się trafnie wybierać zawodników z minimalnymi kontraktami.

Przyjście Yaxela Lendeborga tchnęło nowe życie w klub. Pojawiła się nadzieja, że rookie, który może szybko wnieść realny wkład, z czasem rozwinie się w skrzydłowego w średnim wieku, zdolnego prowadzić zespół, gdy Curry odejdzie.

– Nie obchodzi mnie 1A, 1B, 2A [hierarchia] – powiedział Kerr. – Nic z tego nie ma znaczenia, jeśli nie wykonujesz swojej roboty. Musimy wygrywać w detalach [teraz], a potem możemy mówić o Jimmym, Yaxelu i Stephie oraz o całej trójce, która potrafi domykać mecze. Wtedy będziemy mieli coś. Wtedy będziemy mogli rywalizować z każdym. Ale na tym etapie jesteśmy najdalej od tego.

Bez Curry’ego Warriors żyją w trybie tymczasowego przetrwania. Lendeborg, który dopiero od miesiąca jest w NBA, musi przyspieszyć rozwój, przejąć rolę kreatora ataku, której nie pełnił nawet na uczelni, i prowadzić zespół do wygranych, aż wrócą główni zawodnicy.

– Mniej więcej na 6 z 10 – powiedział Lendeborg, pytany o pewność siebie. – Będzie fajnie próbować wymyślić, jak najlepiej zdobywać punkty i jak być skutecznym strzelcem. Reszta to: czy dam radę sprostać temu? Czy będę w stanie pomóc drużynie tak, jak chcę? Czas pokaże.

Curry jasno zaznaczył, że decyzja o zakończeniu kariery nie zapadnie w najbliższym czasie. Nie boi się jednak mówić o nieuniknionym końcu, bo widział, jak jego ojciec, Dell, i wielu kolegów Della przechodzili przez ten ostatni etap, gdy ciało zaczyna słabnąć, a zegar tyka coraz głośniej.

– Chcę docenić to, co dzieje się teraz, bo nie chcę po prostu przechodzić przez ruchy – powiedział Curry. – Potem wszystko minie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *